Κύματα πελώρια χτυπούν από παντού,
αέρας και σκοτάδι ταράζουνε τον νου.
Σπασμένα τα κατάρτια, σχισμένα τα πανιά,
το πλήρωμα με φόβο κοιτά προς τα ψηλά.

Μα, άξαφνα, μια λάμψη προβάλλει απ' τη στεριά,
σκορπίζει την ελπίδα στα πρόσωπα ξανά.
Ο φάρος τόσα χρόνια ακλόνητος, ορθός,
στην κρίσιμη την ώρα θα γίνει οδηγός.

Κύριε, μου λες: «Είμαι το Φως»
κι αν στη ζωή μείνω πιστός,
πάντοτε τη χαρά θα έχω μέσα στην καρδιά.
Κύριε, μου λες: «Είμαι το Φως.
Πάμε μαζί! Να η οδός!»
Το χέρι Σου κρατώ και μ' οδηγείς στον ουρανό.

Πλοίο η ζωή μας, λιμάνι αναζητά,
γεμάτες αγωνία οι ώρες που περνά.
Επάνω του ξεσπάνε με λύσσα οι πειρασμοί,
να τ' οδηγήσουν, θέλουν, σε χώρα μακρινή.

Στην καταχνιά σαν φάρος η άγια Σου μορφή,
μας δίνει το κουράγιο να κάνουμε αρχή.
Μαζί θ' αγωνιστούμε και βάζουμε σκοπό,
για όλους το ταξίδι να είναι φωτεινό.

Κύριε, μου λες: «Είμαι το Φως»...

Μέσ' από μνήμα σκοτεινό, σε βράχο λαξεμένο,
μήνυμα αναστάσιμο, αγγέλου προτροπή,
των μαθητών Σου φώτισε τον νου τον φοβισμένο
κι απόστολοι θεόπνευστοι σκορπίστηκαν στη γη.

Την τελευταία εντολή την κράτησαν βαθιά τους,
κήρυκες πορεύτηκαν στα έθνη ταπεινοί.
Για τον Χριστό μας μίλησαν με λάμψη στη ματιά τους
κι ο λόγος τους ξεδίψασε κάθε απλή ψυχή.

«Πορευθέντες» είπες και σ' εμάς,
ψαράδες να γίνουμε κοντά Σου.
Υπόσχεση έδωσες πως δεν ξεχνάς
όσους κρατούν τα δίχτυα τα δικά Σου.

Το μήνυμά Σου το τρανό οδεύει στους αιώνες,
στην καρδιά μας έφτασε, φωτίζει τη ζωή.
Σε άνοιξη μετέβαλε ατέλειωτους χειμώνες
και πήραμε απόφαση ν' αλλάξουμε τη γη.

Των μαθητών Σου οι μορφές εμπνέουν τη θυσία,
φύλακες ιδανικών της πίστης κραταιοί.
Με τον Σταυρό Σου οδηγό σε όλη την πορεία,
απόστολοι θελήσαμε να ζούμε φλογεροί.

«Πορευθέντες» είπες και σ' εμάς,...

Ένα σημάδι έχουμε δει θεϊκό,
που στην καρδιά μας μέσα μένει,
κι ό,τι πιστεύαμε πως είναι θνητό
ξέρουμε πια πως δεν πεθαίνει.

Κάποια οθώνια σε τάφο, βαθιά,
στο χώμα είναι αφημένα
και μ' Αναστάσεως γεμίζουν χαρά
πρόσωπα που ήτανε θλιμμένα.

Το θαύμα τούτο σαν αντικρίζει,
χαρά κι ελπίδα η καρδιά μου γεμίζει.
Είναι η ψυχή μου αναστημένη,
Σ' ακολουθάει και κοντά Σου μένει. (2)

Πάρε τον δρόμο που οδηγεί στον Χριστό,
ψυχή μου, τώρα και ξεκίνα.
Κι όταν στο βήμα φτάσεις πια το στερνό,
κενό θα βρεις εκεί το μνήμα.

Εκεί του Αγγέλου το λευκό το φτερό
θα 'ρθει γοργά να σ' αγκαλιάσει
και να σε πάρει απ' τον δικό σου σταυρό,
στον ουρανό να σ' ανεβάσει.

Και αν λησμόνησα εγώ τη μορφή Σου,
μπροστά μου βλέπω την Ανάστασή Σου.
Πάρ' την ψυχή μου αναστημένη,
στο βήμα της το στερνό Σε προσμένει.
Πάρ' την ψυχή μου αναστημένη...

Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.

Ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, νικώντας µε το θάνατό Του τον θάνατο και δωρίζοντας τη ζωή (την αιώνια) σε αυτούς που βρίσκονται στα µνήµατα.

Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν Λαοί· Πάσχα Κυρίου Πάσχα· ἐκ γάρ θανάτου πρός ζωήν, καί ἐκ γῆς πρός οὐρανόν, Χριστός ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας.

(Σήµερα είναι) η ηµέρα της Αναστάσεως (του Κυρίου). Γι’ αυτό ας γίνουµε λαµπροί όλοι, λαοί. (Σήµερα είναι) Πάσχα (δηλαδή πέρασµα), το Πάσχα του Κυρίου. Γιατί ο Χριστός, που είναι ο Θεός, µας μετέφερε από τον θάνατο προς τη ζωή κι από τη γη προς τον ουρανό, ενώ ψάλλαµε ύµνο νίκης.